Summitclub: nans k's blog

klimmen in ettringen

nans k — Wed, 27 Apr 2011 12:48:18 +0200

Het was een welbesteed Paasweekeind in Ettringen, met veel lol, mooi weer en prachtige klimervaringen. De actieve instructeurs van de regio werden dit weekend op sleeptouw genomen door drie doorgewinterde 'crackclimbers': Bas, Vincent en Saskia. Zij maakten ons op zondag en maandag wegwijs in bigwall-technieken en de techniek van het spleetklimmen, maar op zaterdag begonnen we niet al te exotisch, met klimmen in zelf af te zekeren routes.

We klommen deze dag in Kottenheim. Daar liggen verschillende lage rotsmassiefjes verspreid door het bos, in een sfeer die een beetje vergelijkbaar is met Fontainebleau. Alleen bestaan de rotsen niet uit compact en afgerond zandsteen, maar uit spletenrijk basalt, met hoekige randen. De spleten maken het ideaal om te oefenen met het plaatsen van friends en hier en daar een nutje en dat was dan ook de opdracht van vandaag. Saskia en Vincent hadden in wat geschikte routes een toprope uitgehangen en daarin konden we naar hartelust oefenen met het vinden van een goed rustmoment om een zekering te plaatsen. Het voorklimmen van een op die manier uitgewerkte route is daarna geen probleem meer. Aan het einde van de middag heb ik zelfs een 5c op mobiele zekeringen geklommen, zonder de route eerst toprope uitgezocht te hebben en daar ben ik best trots op, schijtlijster als ik kan zijn.

Op zondag en maandag stonden twee heel nieuwe technieken op het oefenprogramma, artificieel (big wall-)klimmen en spleetklimmen. De moeite waard om even wat meer aandacht aan te besteden in een volgende blog, dus die twee dagen hou je nog van me te goed. Helaas was er zondag ook een minpuntje: een op zich onschuldige toprope-val van een medeklimmer eindigde in het ziekenhuis, omdat hij met zijn buik zo ongelukkig terechtkwam op een rotsrand, dat het ziekenhuis hem vasthield om direct in te kunnen grijpen mochten er inwendige bloedingen ontstaan. Gelukkig is dat scenario uitgebleven en kon hij op maandagavond mee terugrijden naar huis, waar hij nu, hopelijk snel, herstelt van zijn buikspier-kneuzing.

© van de foto: Vincent

eindelijk ettringen

nans k — Fri, 22 Apr 2011 16:53:34 +0200

Vorig jaar namen de paasdagen een on-pasige wending; na een week dubben en praten en terugblikken en vooruitblikken besloten M. en ik toen definitief dat we de volgende Pasen niet meer samen zouden vieren. Hoewel, on-pasig; Pasen is ook opstaan en een nieuw begin en dat is het einde van een relatie zeker.

Deze Pasen is er ook iets nieuws, namelijk Ettringen. Bas en Vincent hebben voor de regio een scholingsweekend voor kader/kliminstructeurs opgezet. Nuts en friends plaatsen vormt de hoofdmoot van de scholing en het is ze gelukt om een gevarieerd programma te maken, met bigwall- en artificiële technieken op zondag en spleetklimmen op maandag.

Het belooft lekker weer te worden en ik heb er veel zin in!

avondje buitenklimmen

nans k — Sun, 17 Apr 2011 19:11:25 +0200

Het was lekker weer gisteren, maar ik had ook van alles te doen. Gelukkig had ~C nog zin om aan het eind van de middag nog te vertrekken naar Bergschenhoek. We waren om vijf uur daar en na een snelle kop koffie stonden we snel in de startblokken.

Het was vrijwel helemaal bezet aan de plaatkant, waar we ons warm gingen klimmen, maar de reliëfroute helemaal links was vrij, en dat is een goed begin. Toen we allebei weer beneden stonden, bleek dat het vanaf vijf uur vrij snel rustiger wordt in Bergschenhoek en we hebben heerlijk de ene plaatroute na de andere afgewerkt. Uiteindelijk kwamen we uit bij een bruine 6a op het meest rechtse gedeelte. Het bleek dat deze voor ons allebei niet alleen voorklimmend te eng en griezelig was, maar ook in toprope gewoon te moeilijk: de passen op het steile gedeelte bovenin lukten echt niet! ~C liet zich niet afschrikken en probeerde meteen hierna nog een 6b, ook bruin, iets verder terug naar links. Dat bleek een eitje in vergelijking met die hiervoor. Zou er iets met de waarderingen omgewisseld zijn?

Ik wilde de adrenaline van de enge 6a uit mijn lijf hebben en klom als laatste route van de dag helemaal omhoog in twee vijfjes. Als beloning kreeg ik bovenin een prachtige ondergaande zon te zien, fel-oranje-rood boven het bijna lichtgevende groen van de pas ontluikte bomen. Ik heb haar 'tot morgen!' gewenst en ze heeft zich inderdaad vandaag ook weer de hele dag laten zien. Laat de zomer maar komen!

vicieuze cirkel

nans k — Fri, 15 Apr 2011 12:13:39 +0200

Tjonge, wat is het toch lastig om een blog bij te houden als je druk aan het leven bent! Het klimmen gaat erg lekker. Ik moet er nog even van genieten, want vanaf de zomer zal twee keer in de week klimmen in de hal er niet meer in zitten. Tot mijn verbazing boulder ik tegenwoordig vijven in de laddercomptitie. Ik houd het langer vol om pogingen te doen in voor mij lastigere boulders en mijn lichaamsspanning is duidelijk toegenomen sinds de gevolgde trainingen in januari en februari. Dat helpt enorm in lastige boulders. Bovendien klim ik nu vaker boulders waarbij lichaamsspanning een rol speelt en dat helpt dan weer enorm bij het sterker maken van de spieren die een rol spelen bij het instandhouden van de lichaamsspanning. Wat een leuke vicieuze cirkel!

planning

nans k — Fri, 25 Mar 2011 15:08:43 +0100

Ik heb afgelopen weekend een begin gemaakt met een planning om de weken tot en met half juli enigszins te stroomlijnen. Want ja, het gaat gebeuren! Vanaf half juli ben ik onderdeel van het team van X-Adventure en zit ik in Escalona, Pyreneeën, Spanje. Ik ben daar tot eind september 'onderdak' (lees: in tent), en ga me in die weken bezig houden met alles wat met de keuken te maken heeft. Ondertussen hoop ik contacten te kunnen leggen om ook het winterseizoen daar in de buurt te kunnen doorbrengen. Ik oefen mijn Spaans...

Het leek me dus handig om een beetje overzicht aan te brengen in de nog resterende tijd. Op school zijn de laatste weken van het jaar natuurlijk altijd druk en er staan ook nog een aantal klimactiviteiten op stapel dit voorjaar. Ik wil graag mee met een paar instructie-activiteiten en Bleau met Hemelvaart wil ik ook liever niet laten schieten. De eerste week van mei gaan we een week klimmen in de Haut-Durance met de regio en eind mei doe ik als cursist mee met een instructieweekend Adventure Klimmen, om mijn nuts-en-friends-vaardigheden weer wat op te schroeven. Tussen al die activiteiten door moet het dus gebeuren, het inpakken en uitzoeken van wat er mee kan en wat er opgeslagen zal moeten worden. Gelukkig heb ik bij de verhuizing van afgelopen september al rekening gehouden met dit klusje; veel is al weg of achtergebleven bij M

speleo

nans k — Sun, 20 Mar 2011 17:22:09 +0100

Vorig weekend ben ik weer twee dagen ondergronds gegaan. Bij de regio organiseer ik nu alweer vier jaar dit weekend. We huren daarvoor een speleogids in, die ons door de meest nauwe doorgangen weet te krijgen, zowel omlaag als omhoog. Dit jaar kwamen er veel touwen aan te pas. De ingewikkeldere procedures, zoals we die vorig jaar een dag in een groeve geoefend hebben, hadden we daarbij niet nodig, maar wel moesten we een flink eind abseilen langs verschillende ankerpunten en later via dezelfde weg weer omhoog.

Ik vond het weer een groot plezier om via allerlei smalle passages dieper en dieper de grot in te komen. De beide grotten die we bezochten hadden met het hoogwater van het vroege voorjaar helemaal onder water gestaan en waren daardoor nog erg modderig. We zagen er dan ook uit alsof we net een competitie modderworstelen hadden afgerond toen we weer boven kwamen!

Volgend jaar hoop ik nog in de Pyreneeën aan de slag te zijn wanneer het weekend zich weer aandient, dan dus een jaartje zonder mij. Maar misschien heb ik dan al een Pyreneese grot bezocht!

inlees-oefeningen

nans k — Sat, 19 Feb 2011 13:20:02 +0100

Een maand geleden ben ik weer gestart met een paar weken klimtraining. Twee jaar geleden deed ik ook mee met een training, die duurde toen 16 weken en die training ging uit van een strak schema: een paar weken maximaalkracht, een paar weken kracht-uithoudingsvermogen en coordinatie en een paar weken duur. De training van dit jaar is meer gericht op het aangereikt krijgen van allerlei technieken om aan de hand daarvan zelf je training gestalte te kunnen geven, en tegelijkertijd op het verbeteren van techniek en tactiek.

Vorige week hadden we huiswerk. We moesten een route die we niet kenden helemaal uittekenen en daarbij bepalen hoe je daar de beweging gaat maken (rechterhand of linkerhand, eventueel voetplaatsing er bij meenmen). Daarna je de route inprenten zoals je hem getekend had en daarna klimmen. Inlezen-plus dus.

Inlezen vond ik vroeger een rampenplan, maar naarmate ik het gewoon vaker doe, gaat het steeds makkelijker. Behalve dan de 'lastige plekjes'. Door de tekenopdracht, ontdekte ik dat ik vaak niet doorzet als ik het niet snel zie. Dan sla ik een klein stukje over van de route, en begin weer bij een plek waar het helemaal duidelijk is hoe die greep moet worden aangepakt. Eigenlijk is dat helemaal niet handig, natuurlijk. Want juist dat is de plek, die waarschijnlijk ook tijdens het klimmen niet een-twee-drie gaat lukken.

Door de opdracht moest ik de twee lastige plekjes wel tot de bodem uitzoeken en daar heb ik best even een tijdje over gedaan. Te lang om nog leuk te zijn voor mijn zekeraar, als ik op de gewone manier had ingelezen. Maar nu had ik alle tijd en het resultaat was er wel naar! Ik kende de route nog niet, maar ik klom hem supersoepel alsof ik hem in de afgelopen weken al een paar keer had gedaan.

Gisteren kregen we een vervolg op deze tactiek-opdracht: zoek een bekende route uit die onder je on-sight-niveau ligt, lees die helemaal in, prent hem vervolgens helemaal in en dan een blinddoek om en klimmen maar... Voeten mogen overal terecht komen, maar de handen moeten naar de grepen die bij de route horen (en die dus zijn ingelezen).

Wat een openbaring was deze oefening. Ik had er ook dit keer weer lang over gedaan. Het duurde zeker wel tien minuten, denk ik, voordat ik de grepen en het verloop ervan kon onthouden zonder naar de route te kijken. Maar toen ging het klimmen daarna wel bijna alsof ik gewoon keek en het was een heel lekker gevoel, heel erg 'in control' en erg gefocust. Ik ben stiekem toch wel een beetje benieuwd of ik dit ook zo zou kunnen met een helemaal nieuwe route...

Een nieuw begin?

nans k — Fri, 18 Feb 2011 16:35:53 +0100

Er is veel veranderd in het afgelopen jaar, doordat M. en ik begin april een punt hebben gezet achter ons samenzijn. We kijken terug op mooie jaren, maar we konden uiteindelijk niet meer het aanknopingspunt vinden om samen een nieuwe start te maken toen de relatie daarom vroeg. Dit voelden we gelukkig allebei zo en we hebben alles met veel respect naar wat er was kunnen afwikkelen.

Dit betekende afscheid nemen, maar ook nieuwe kansen zien! En ik heb het aangedurfd om dan ook maar meteen de bezem er flink doorheen te halen. Een lang gekoesterde, maar eerder niet echt realistische wens van mij, is om een jaar lang door te kunnen brengen in de bergen. Daar de zomer te zien overgaan in de herfst en de herfst in de winter, meemaken hoe het is om vier maanden lang alleen maar sneeuw te zien, toeristen zien komen, zien gaan en weer terug zien komen, de bloemen in het voorjaar mee te maken en te ontdekken hoe het is in de rustige maanden. Kortom, deel zijn van, in plaats van even er in en er dan weer uit.

Met mijn achtergrond als juf is dat best lastig natuurlijk, maar gelukkig heb ik inmiddels aardig wat mensen in mijn bergennetwerk die mij een beetje op weg hebben geholpen, met tips en met contacten. Zodat ik kon bepalen wat ik wel en wat ik niet wilde en wat er wel en wat er niet realistisch is. Het allerliefste zou ik een plekje vinden in de Spaanse Pyreneeën, meer specifiek in het Castilliaanse gedeelte, omdat ik heel graag beter Spaans leer spreken dan ik nu doe en ik de Pyreneeën een prachtig gebergte vind. Helaas heb ik nu juist daar het minste contacten. En zomaar op cv een buitenlandse dame met jarenlange onderwijservaring en geen enkele horeca- of gastenindustrie-ervaring aannemen, dat lijkt tot nu toe een beetje te avontuurlijk te zijn voor de gemiddelde Spaanse berghut.

Maar ja, wie wilde er ook alweer het avontuur? Ikzelf toch? Dan moest ik ook maar het idee durven loslaten dat ik pas wegga als ik daadwerkelijk plek heb om een jaar te blijven. Uit betrouwbare bron heb ik inmiddels vernomen dat het, ook in Spanje (juist in Spanje?) toch het beste werkt om eerst zichtbaar te worden en daarna pas te gaan kijken of er een wat langduriger plekje voor je is.

Dus ik heb inmiddels gesolliciteerd op een plaatsje in het team bij X-Adventure. Als ik daar in juli aan de slag kan, ben ik in ieder geval twee van de twaalf maanden onderdak en kan ik alvast mijn neus laten zien aan eigenaren van pensions, horeca, winkels of hutten, die een hulpje kunnen gebruiken dat niet veel vraagt en wel graag de handen uit de mouwen steekt. Ik vind het reuzespannend, maar ook reuzeleuk!

Neoliet Tilburg

nans k — Sat, 30 Jan 2010 09:18:16 +0100

Zondag 24 januari zijn we met een groepje afgereisd naar Tilburg. Daar is sinds november de nieuwe klimhal van Neoliet geopend en daar wilden we wel eens een kijkje gaan nemen. Mij trok vooral de aanwezigheid van een speleogrot, maar helaas was die niet zomaar toegankelijk en wist de medewerker van dienst nog niet precies wat daarvoor de regels en afspraken waren. Hij wist ons al wel te vertellen dat je apart moest betalen voor de toegang tot de speleoruimtes. We hebben dus van de speleogrot alleen de topo gezien en de in- en uitgang, maar ik zou heel graag nog een keer terug om ook de binnenkant te bezoeken.

Dat is trouwens ook zonder speleogrot helemaal geen straf, nog een keer teruggaan naar Tilburg. De klimhal is ruim opgezet, met klimruimtes op drie hoogteniveau's en een handig systeem van vides en vloeren, waarbij slim tegemoet gekomen is aan de diverse (hoogte-)eisen die bepaalde routes of activiteiten stellen. Het boulderhok is beneden en het plafond van het boulderhok is tevens de vloer van de tussenverdieping, met middellange routes en een grote overhang. Nog een niveau hoger zitten routes van een meter of 12 en er is ook een supergaaf dak. Naast het boulderhok, beneden dus weer, is een smal wandje met routes die helemaal doorlopen tot bovenin de hal, een meter of 20.

Ik heb me vooral opgehouden op de bovenverdieping, want daar waren ook twee liggende wanden, waarop ik eenvoudige routes kon klimmen zonder gebruik te maken van mijn linkerhand. Het was ook erg leuk om in de hoeken te klimmen, waar ik door af te steunen op mijn elleboog ook goed uit de voeten kon.

Een groot pluspunt van deze hal vond ik het daglicht dat ruimhartig naar binnen kan stromen door grote ramen. Wat een verademing is dat ten opzichte van de traditionele kelderachtige klimhalsfeer, heerlijk. Het is jammer dat Tilburg net een beetje ver weg is voor een wekelijks klimavondje.

Jolanda Linschooten op Cima Imminkdag

nans k — Thu, 28 Jan 2010 20:09:18 +0100

Twee weken geleden viel ik van de fiets, dankzij het ijs dat nog op de straat lag. Ik bezeerde mijn hand en dat is nog niet over. Het gaat al beter, maar ik voel nog van alles op onverwachte momenten en gebruik mijn rechterhand dus zo min mogelijk. Klimmen gaat wel, met alleen de rechterhand en op de liggende plaat, maar boulderen doe ik voorlopig niet.

Dat is jammer, want aanstaande zaterdag vindt in Monk de tweede Cima Imminkdag plaats en in Monk zijn zonder te kunnen boulderen is als, eeh, nu ja, gewoon heel vervelend. Daarom kijk ik vooral uit naar de avond, want dan komt Jolanda Linschooten vertellen over haar solo-tocht door het noorden van Canada, in de winter, op weg naar het plaatsje Old Crow, waar een indianengemeenschap haar traditionele leefwijze probeert vol te houden. Een video over deze tocht kun je op YouTube zien.

Dames die nu toch wel zin krijgen om te komen boulderen, contacten leggen en luisteren naar Jolanda: mail snel nog even naar cima.immink@yahoo.com als je verzekerd wilt zijn van een kommetje soep tussen het boulderen en de lezing. Ik ga mijn slackline-vaardigheden verbeteren en met een fototoestel rondlopen.